Gelukkig was mijn vader professioneel fotograaf en mocht ik vaak met hem mee. Ik vond het de normaalste zaak van de wereld om als klein meisje al met een Canon om mijn nek rond te lopen en alles vast te leggen wat ik mooi vond. De jaren daarna bestonden eigenlijk vooral uit meldingen zoals: “Opslag bijna vol.” Of dat nou op mijn eerste mobieltje was of op een camera, ik móést namelijk altijd fotograferen.
Die verwondering ben ik nooit kwijtgeraakt. Dieren en natuur herinneren me er elke dag weer aan hoe mooi de kleine dingen kunnen zijn.
Ik ben sinds een klein meisje al compleet geobsedeerd door mooie dingen. En dan bedoel ik niet grote gebouwen of designer tassen maar juist de kleine details. Een klein bloemetje dat tussen de stenen van een oude muur groeit. Een mistig veld met konijntjes die rondrennen tijdens een zonsopgang.
Ik zei als kind zó vaak: “Dit zou zooo’n mooie foto zijn!”
En het frustreerde me oprecht als ik iets prachtigs zag onderweg naar school en het aan niemand kon laten zien. In die tijd liepen we natuurlijk nog niet rond met smartphones in onze zakken, dus die momenten verdwenen gewoon weer.
Het is dus ook helemaal geen gekke wending dat ik nu bruidsfotograaf ben geworden. Ik wil niet alleen maar "foto's" maken, maar juist de momenten vastleggen die je anders misschien ongemerkt voorbij zou laten gaan. Alles draait voor mij om momenten bewaren voordat ze verdwijnen, in dit geval jullie bruiloft, de mooiste dag van je leven!
Bruiloften fotograferen voelt voor mij ook niet als werk. Het voelt als precies datgene wat ik als klein meisje al deed, alleen nu met verhalen die veel meer betekenis dragen. Waarin ik mijn creativiteit volledig in kwijt kan zonder regels en kaders, door vast te leggen hoe alles écht voelt. Zodat jullie jaren later niet alleen kunnen zien wat er gebeurde, maar het weer kunnen herbeleven.
Ik kan me nog steeds geen mooier beroep voorstellen.